NL

Een beeld is nooit wat het lijkt. In het donker diep, tussen grijzig en wit verschijnt iets dat tegelijk herkenbaar en vreemd is. In het kijken transformeren flarden van landschappen en stedelijke motieven tot mentale residuen: herinneringen, sporen, fragmenten van tijd. Elk beeld balanceert op die grens en daagt de betrouwbaarheid van de blik uit. 

De composities van Ann-Sophie Deproost openen een ruimte waar men kan dwalen tussen randen en dieptes en waar het beeld zich langzaam in lagen onthult. Soms is er slecht een lijn die aarzelt, vervaagt en weer verschijnt. Het werk nodigt uit tot vertraging, tot kijken en herbekijken. De verschillende technieken waar Deproost gebruik van maakt  worden niet ingezet om de werkelijkheid te vervormen, maar om die te bevragen. Met subtiele ingrepen wordt de fragiele grens tussen werkelijkheid en verbeelding blootgelegd.

ENG

An image is never what it seems. In the deep black, between gray and white, something appears that is both recognizable and strange. As we look, fragments of landscapes and urban motifs transform into mental residues: memories, traces, fragments of time. Each image balances on that boundary and challenges the reliability of the gaze.

Ann-Sophie Deproost's compositions open up a space where one can wander between edges and depths and where the image slowly reveals itself in layers. Sometimes there is only a line that hesitates, fades, and reappears. The work invites us to slow down, to look and look again. The various techniques Deproost uses are not employed to distort reality, but to question it. With subtle interventions, the fragile boundary between reality and imagination is exposed.